De affaire rond de Twentse neuroloog laat, niet voor het eerst, zien hoe moeilijk de medische stand het heeft met niet-functionerende collega's. Ronduit schokkend was het om te lezen dat een letselschadeadvocaat de publiciteit moest zoeken om de feiten in deze zaak in de openbaarheid te krijgen.

 In iedere beroepsgroep worden fouten gemaakt, dat is inherent aan welk vak dan ook. En iedere professional leert gedurende zijn opleiding, en in de praktijk daarna, wat de gangbare manier van doen is in geval van fouten. De vraag is nu of dokters dit wel goed doen?  
Als er één beroepsgroep is die zich rekenschap dient te geven van de mogelijke gevolgen van een foutieve ingreep, dan zijn het de dokters. Zij werken met mensen van vlees en bloed en als ze een fout maken veroorzaken ze daar ongewild altijd leed mee. Maar ook al was het per ongeluk: ze moeten zich bewust zijn van de gevolgen die hun fouten hebben voor de mensen die op hun zorg vertrouwden.  
Een patiënt die constateert dat er bij een behandeling iets mis is gegaan, kan hierover een klacht indienen bij het medisch tuchtcollege. Geheel los daarvan kan een procedure worden ingesteld om een schadevergoeding te verkrijgen. De kans op financiële genoegdoening is echter wel groter als een tuchtcollege al een veroordeling heeft uitgesproken.  
De praktijk leert dat de meeste patiënten weinig behoefte hebben om dokters aan te klagen. Een dokter die zijn fouten toegeeft, daar welgemeende excuses aan toevoegt en belooft dat hij er van zal leren, wordt zelfs helemaal niet snel aangeklaagd. Dit is al bewezen in onderzoek en er zijn landen waar men de artsen dan ook adviseert om zo te reageren. Als een gewoon, verstandig mens, zeg maar!
 
In Nederland zijn we helaas nog niet zo ver. Fouten worden vaak ontkend, en in rechtszaken afgehandeld.
Helemaal ingewikkeld wordt het als de patiënt niet beseft dat hij slachtoffer van een doktersfout is geworden, maar een collega van de behandelend arts dit wel signaleert. In een specialisme als de psychiatrie komt dat relatief vaak voor, omdat de transparantie aanmerkelijk geringer is dan bij pakweg de chirurg. Als er bij een operatie een fout wordt gemaakt, heb je dat meestal snel door. Veel lastiger is het om te constateren dat een psychiater totaal verkeerde medicijnen heeft voorgeschreven. Mag een arts de fouten van een collega toedekken, of moet er in principe altijd worden ingegrepen? Ik denk dat de zaak in Enschede het antwoord wel geeft: in geval van serieuze en structurele fouten moet er snel worden ingegrepen. In alle openheid. Reputatieschade voorkomen mag nooit zwaarder wegen dan bescherming van patiënten. Die verliezen dan uiteindelijk al hun vertrouwen in de medische stand!